صدای خاموش

...

حالت بين غم و شادي... حالت بين بيم و اميد... حالت بين خنده و گريه... حالت بين سكوت و صدا...حالت بين نور و تاريكي... اينا همشون حالت الان من هستند... حالت چگونگي......

ميزی برای کارکاری برای تختتختی برای خوابخوابی برای جانجانی برای مرگمرگی برای یادیادی برای سنگاین بود زندگی...

این چند روز دلم بد جور پر کشیده... پر کشیده پیش ام ابیها... خیلی خوب اجر رسالتت را دادند پیامبر... صورت فاطمه را نگاهی بنداز.... چه کشیدی مادر .... میراث زجرت به دخترت هم رسید و چه خوب وارثی داشتی... اسمت که میاید انگار اشک خودسرانه عمل میکند... یاد غربت بعد مرگ پدر و بی انصافی مردم به علی، دریا روانه میکند... الان هم میخواستم راجع به امام رضا بنویسم ولی اولش گفتم دلم این چند روز ..... تقریبا 2 سال پیش همچین ایامی سرباز بودم... یه تصمیم ناگهانی .... یکی از دوستام تو دفتر عملیات بهم گفت حسام بریم مشهد ؟ منی که آنچنان شیفته مشهد نبودم ولی دوست داشتم برم... فرماندمون 5...

نشد... قسمتم نشد.... ممنون از آسمانه ها و مداد رنگي ها كه بسيار براي من حقير دعا كردن... كليه پروازها لغو شد و اين شد بدترين خبر ٢٤ فرودين براي من... عارف نيستم... بد هواي دلم گرفت... چه بوي خوشي مي آمد .... اما انسان به اميد زندست.... و ايمان دارم كه بد برام نميخواهد كسي كه دلم را هوايي كرده... دل كه ارتفاع بگيرد اگر حاجتش برآورده نشود سقوط ميكند .... اميدوارم دلاتون تا ابد در آسمان خدا پرواز كنه...براي دل ما هم دعا كنيد.......

تولد تو بقیع با تولد تو تهران؟ راضیم به رضای تو......

خانه دل ما را از کرم، عمارت کن! پيش از آنکه اين خانه رو نهد به ويراني ما سيه گليمان را جز بلا نمي شايد بر دل بهائي نه هر بلا که بتواني ...