الحمد الله...

امان از خودم...

امان از زندگی صرف دنیایی.... امان از تک تک لحظات بی معبود... امان از بغضهای نترکیده... امان از خوب نشان دادن ظاهری... امان از افکار آشفته.... امان از وسوسه های بی انتها... امان از دنیااااااااااااااااااااااا

چقدر بده بعد مدتها بیام اینجا و اینجوری بخوام بنویسم... دوست دارم داد بزنم... بلند... خداااااااااااااااااااااااااا... مکه ام نزاری بیام.... کارامم به مشکل بخوره... شرایط زندگی سخت تر بشه... من تسلیم نمیشم... من پای عهدم میمونم... این بنده ی تو گناهکار هست ولی عاشقم هست... بعضی وقتا دلش میگیره ولی ته دلش بهت قرصه... نافرمانی میکنه ولی سریع پشیمون میشه... تو ببخش که فقط تو بخشنده ای...

من هیچم بی تو ... هیچ هیچ... دستم را محکمتر بگیر ... نگذار در دام مردمان آدم پرست بیفتم.... مردمانی که در اصل مرده اند و در فرع خود را زنده نشان میدهند... آرام میگیرم با القادر علی طلبتی تعلم حاجتی ... چه یادی بالاتر از تو .... همه ی ناگفته های دلم را بخوان و اجابت کن که تو تنها اجابت کننده ای...

و اما مادر... دلم روضه خوان توست... داغ را تازه نکنم بهتر است... در لفافه بگویم... مادر دو بخش است و ما هر چه میکشیم از بخش دوم است....